Ooggetuige // U maakt ons één

u maakt ons één

Vanuit onze trainingsschool Wholehearted reisden een aantal deelnemers af naar Azië X om mee te werken in het zendingsveld. Simon van Roest vertelt hieronder over zijn ervaringen op deze reis en hoe hij leert dat er kracht uit gaat van eenheid en verbinding in het Lichaam van Christus.

VERVULD MET VREUGDE
Als ik terugkijk naar de reis naar Azië X, wordt ik vervuld met vreugde. Ik heb er echt van genoten om de Heer te mogen dienen en Hem te zien werken tijdens deze reis. Met een team van vier vertrokken we naar Azië X. Het programma voor deze reis bestond de eerste dagen uit het hebben van tijd met het team. De laatste dagen werd er een jongerenconferentie gehouden.
Als ik heel eerlijk ben, ging ik mee op reis voor die laatste drie dagen. Ik wilde (en wil) graag voor God werken, omdat ik enthousiast ben over wie Hij is en wat Jezus heeft gedaan. Die eerste dagen van de reis had ik misschien al een beetje afgeschreven. Tijdens een van de eerste dagen gingen wij, met het team van de bijbelschool, de bergen in samen met een teamlid van Azië X. We kwamen op een uitkijkpunt en al kletsend en lachend (ja er wordt ook veel gelachen tijdens een missiereis) genoten we van het uitzicht. Op dat moment viel ineens voor mij het kwartje ‘op dit moment wordt er gebouwd aan relatie’. We brachten tijd door met elkaar en leerden elkaar daardoor kennen. De dagen die ik had afgeschreven, werden super waardevol om met elkaar te verbinden. Zoals een gebouw wordt gebouwd, en dat simpelweg tijd kost, zo werkt het ook met relaties onderling. Het kost tijd om een relatie op te bouwen, en daarvoor is het van belang om met elkaar te zijn. Als er alleen maar gewerkt wordt, dan ga je hier aan voorbij. We zijn er om elkaar te helpen groeien vanuit relatie. Zo werkt het ook met onze relatie met God. We kunnen gefocust zijn op het ‘doen’ voor Hem. Zelfs als we dat doen met alle goede intenties, gaan we voorbij aan het bouwen van een relatie met Hem. Door gewoon met Hem te zijn, één op één. Vanuit zo’n relatie met Hem, kan er van Zijn liefde worden uitgedeeld.

GEVANGENISBEZOEK
Het moment dat we de gevangenis in kwamen valt bijna niet te beschrijven. Terwijl je – gescheiden door tralies – met elkaar praat, bidt en getuigt, ontvang je zo veel liefde voor je broers en zussen in de gevangenis. Ondanks dat je ze niet kent, voel je gelijk een hele diepe verbondenheid. We ervaren dat het echt ons geloof in Christus is dat ons op die hele diepe manier verbind. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe de gemeente in de gevangenis groeit. We zijn onder de indruk en beseffen hoeveel we kunnen leren van de manier van toewijding aan de Heere Jezus die er is binnen de gevangenis.

“Soms kunnen wij druk zijn met hoe ons kerkgebouw er uit ziet, hoe de muziek klinkt of zelfs hoe we gekleed zijn.”

LOKALE GEMEENTE
Op zaterdag mochten we spreken tot een gemeente, in een kerkje dat gemaakt is van bamboe en golfplaten. Met ongeveer 40 broers en zussen werd er aanbeden en geluisterd naar Gods woord. Soms kunnen wij druk zijn met hoe ons kerkgebouw er uit ziet, hoe de muziek klinkt of zelfs hoe we gekleed zijn. Bij deze gemeente merkte ik oprecht wat een voorrecht het is om samen te kunnen komen met verwachting en als doel om God te ontmoeten. De ontmoeting met God staat bovenaan en daarbij vallen andere zaken in het niet.

JONGERENCONFERENTIE
Het was heerlijk om met de jongeren, drie dagen lang, God te zoeken. Op de tweede dag werden veel jongeren aangeraakt, doordat zij onder de indruk kwamen van Gods heerlijkheid. Dit veranderende de atmosfeer op de conferentie. De jongeren kregen meer en meer ontzag voor de heiligheid van God. Niemand kon meer ontkennen dat God leeft, beweegt en heerst.

Super dankbaar en vol vreugde kijk ik terug op deze reis. Als ik nu het boek Handelingen in de Bijbel lees, herken ik hoe Paulus leefde. Hij ging, bleef een paar dagen, ontmoette broers en zussen, verkondigde het evangelie en was onder de mensen. 
Simon van Roest

GEDETINEERDE MIHAI: “IK VERDIEN MIJN GEVANGENISSTRAF”

GEDETINEERDE MIHAI: “IK VERDIEN MIJN GEVANGENISSTRAF”

Afgelopen maand is de 3e bijbelstudiereeks in de gevangenis van Roemenië afgerond. Dit keer gehouden met een nieuwe groep gedetineerden en dat betekent: nieuwe getuigenissen. Marius en Roxana (ons team uit Roemenië) blikken terug op een 12-tal bijzondere weken.

De laatste dag was een hele emotionele dag. Niemand wilde de gevangenisbibliotheek verlaten. Alle mannen hadden tranen in hun ogen staan. Iedere groep gedetineerden is weer anders en wat deze groep typeerde was de innerlijke genezing en het herstel van hun levens. Ook waren ze toegewijd en vastbesloten om iets te veranderen in hun leven. Er was een man in onze groep, namelijk Mihai. Bijzonder was dat hij God ‘kende’ voordat hij in de gevangenis terecht kwam. Tijdens onze laatste studiedag vertelde hij dat hij verkeerde keuzes had gemaakt en terecht vastzat. Mihai: “Ik wist alles over God en toch koos ik ervoor om te drinken en heb ik verschrikkelijke misdaden begaan. Daar ben ik niet trots op en heb ik berouw over. Ik verdien mijn gevangenisstraf. Mocht ik vrijkomen, dan is mijn doel om God met mijn hart te volgen en mensen over Hem en zijn liefde te vertellen.”

“Ik wist alles over God en toch koos ik ervoor om te drinken en heb ik verschrikkelijke misdaden begaan. Daar ben ik niet trots op en heb ik berouw over.”

MIHAI

Aan het einde van de les dacht hij; ‘wat heb ik te verliezen? Ik ga bidden en dan zie ik wel wat er gebeurt’

Sommige mannen zijn sceptisch voordat ze les krijgen van ons en over bepaalde Bijbelse thema’s horen. Nu was er een man die sceptisch was toen wij onderwijs gaven over het onderwerp ‘gebed’. Aan het einde van de les dacht hij; ‘wat heb ik te verliezen? Ik ga bidden en dan zie ik wel wat er gebeurt’. Voor een hele lange tijd wilde deze man een taak krijgen in de gevangenis (vaak krijgen gedetineerden een bijbaan of verantwoordelijke taak tijdens hun detentie). Maar dat mislukte steeds. Hij bad tot God en vroeg of Hij in werk kon voorzien. En raad eens… De volgende dag werd hem vertelt dat hij kon gaan werken in de keuken! Dat is toch geweldig? Nu gelooft hij in gebed en in de kracht van God.

Het is een eer om in de gevangenissen te mogen werken. Als we hier niet waren geweest, dan hadden we nooit gezien of gehoord hoe God werkt. We danken Hem voor iedere kans.”

GEDETINEERDEN AAN HET WOORD

Gedetineerden aan het woord

Freedom For Free Roemenië heeft van de gevangenisdirectie en gedetineerden mogen horen hoe dankbaar de mannen zijn voor de Bijbelstudies. “Het is voor hen onbetaalbaar!”, vertelden ze ons team. Lees hier het verhaal van Edy en Radu.

“Ik heb geen plannen voor de toekomst, want ik weet niks van de wereld buiten deze gevangenismuren. Ik heb geen familie, mijn vrouw heeft mij verlaten en er is niets meer over van mijn leven.”

Radu

Radu zit al 16 jaar in detentie. We spraken in de laatste week over zijn toekomst en de woorden die hij uitsprak waren: “Ik heb geen plannen voor de toekomst, want ik weet niks van de wereld buiten deze gevangenismuren. Ik heb geen familie, mijn vrouw heeft mij verlaten en er is niets meer over van mijn leven. Ik ben bang om naar de buitenwereld te gaan. De fouten die ik gemaakt heb wil ik nooit meer maken, ik wil mijn leven veranderen. Dankzij de Bijbelstudies heb ik weer iets teruggekregen.” Radu vroeg hierna of hij – indien mogelijk – met onze lokale pioniers in contact mocht blijven. Al is de Bijbelstudie alleen voor Radu geweest, het was het meer dan waard.

“Achteraf bleek dat deze collega een drugsdealer was. In het pakketje dat ik had afgegeven bleken harddrugs te zitten.”

Edy

Edy is op jonge leeftijd vast komen te zitten. Hij werkte in een club, studeerde aan de universiteit en had grote dromen over zijn toekomst. Nooit had Edy gedacht dat hij achter de tralies terecht zou komen. De misdaad die hij heeft begaan startte heel onverwacht en vond notabene plaats op zijn werk. Edy: “Op een dag ontmoette ik een collega die mij vroeg om een pakketje weg te brengen. Zonder argwaan deed ik dit. Achteraf bleek dat deze collega een drugsdealer was. In het pakketje dat ik had afgegeven bleken harddrugs te zitten.” Enige tijd later pakte de politie Edy op en diende een aanklacht tegen hem in wegens ‘medeplichtigheid’. Uiteindelijk belandde hij in de gevangenis en was er van zijn dromen weinig meer over. Hij beschrijft dat het voelde alsof zijn leven compleet gebroken was, alle hoop was verloren geraakt. Voor deze Bijbelstudies had Edy geen relatie met God, maar hij vertelt ons dat hij ontzettend dankbaar is voor deze mogelijkheid. Het bezoeken van deze studies is voor hem van onschatbare waarde. Hij ontdekt steeds meer over de onvoorwaardelijke liefde van God en is veranderd door het onderwijs dat hij heeft gehoord. Over 6 maanden zit zijn tijd in de gevangenis erop, hij heeft weer hoop.